Mı?

Yazmak kendi kendine konuşmanın bağışlanabilir hali mi?
Bugünden beri ister istemez bunu düşünüyorum.

Orada yanıbaşında duruyorum. Kulaklığın teki bende, teki onda. Tanıdığım en güzel kokan adam. Güneş yüzümüze vuruyor, denizin soğuğu cabası. Sarıp sarmalıyor beni. Sıcacık...

Merak ediyorum, yazdıklarımı hiç okuyor mu ki? Aklına bir şey takılıyor mu? Merak ettiği hatta şüphelendiği bir şey var mı?

Yoksa o da beni "bağışlayan"lardan mı?

Bu adama karşı hiç bir merhemim, çarem yok...