J.W.G.

"
Artık ıstırabım hiç tanımadığım bir kalabalığa sesleniyor. Onların övmeleri bile içimi burkuyor. Şiirlerimden zevk almış olan bazıları da, eğer yaşıyorlarsa, dünyada darmadağın olmuş halde dolaşıp duruyorlar ve içimi, o sakin ve aziz ruhlar dünyasına bir özlem kaplıyor. Bir harp gibi uğuldayan türküm, belirsiz seslerle havaya yayılıyor. İçim ürperiyor, gözyaşlarına boğuluyorum, o acımasız kalbimin yumuşadığını hissediyorum. Önceden sahip olduğum şeyleri kendimden uzaklaşmış görüyorum ve kaybolmuş şeyler benim için artık birer gerçek oluyor.
"

İnsan Goethe okurken, ama gerçekten okurken, bir anda beyin kanamasından ölebilir bence. Mümkündür...


Çok dayanıklı ise kulaklarından daha da dayanıklı ise ne bileyim burnundan kan gele gele okumayı sürdürebilir.


Korkunç bir insan, içimi ürpertiyor bu adamın ruhu...

Konken

Bu da yeni eğlencem.
Epeydir aklımda olan bir şeydi. Nasip bugüne imiş.
En son blogumu hala arada gidip okuyorum. Neyse de insanın kendi dilinde yazması gibisi yok.
Oturmuş bir süredir buraları didikliyorum.
Kendimi "Ayh iki senedir aynı perdeler, aynı koltuklar, aynı halılar!" diye cikcikleyen kadınlar gibi hissettim. He ben zaten öyle kadınlardanım bu arada. Yalan olmasın. O başka bir yazının konusu.
Baktım ne arka plan seçebiliyorum, ne yazı karakterine karar verebiliyorum, "Ya Allah!" diye serdengeçti bir ruh haliyle tık tık tık böyle bir şey yapıverdim.
O değil de ben iki güne burayı "evim" gibi yaparım he.