"
Artık ıstırabım hiç tanımadığım bir kalabalığa sesleniyor. Onların övmeleri bile içimi burkuyor. Şiirlerimden zevk almış olan bazıları da, eğer yaşıyorlarsa, dünyada darmadağın olmuş halde dolaşıp duruyorlar ve içimi, o sakin ve aziz ruhlar dünyasına bir özlem kaplıyor. Bir harp gibi uğuldayan türküm, belirsiz seslerle havaya yayılıyor. İçim ürperiyor, gözyaşlarına boğuluyorum, o acımasız kalbimin yumuşadığını hissediyorum. Önceden sahip olduğum şeyleri kendimden uzaklaşmış görüyorum ve kaybolmuş şeyler benim için artık birer gerçek oluyor.
"
İnsan Goethe okurken, ama gerçekten okurken, bir anda beyin kanamasından ölebilir bence. Mümkündür...
Çok dayanıklı ise kulaklarından daha da dayanıklı ise ne bileyim burnundan kan gele gele okumayı sürdürebilir.
Korkunç bir insan, içimi ürpertiyor bu adamın ruhu...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder